Ψευδαισθήσεις...

Το Δεκέμβρη του 60 π.Χ. ο Κικέρωνας, ένας από τους «Πατέρες» της δυτικής κουλτούρας, μέγας φιλέλληνας και δεινός ρήτορας, έγραφε επιστολή από τη Ρώμη στον αδελφό του Κόϊντο, ο οποίος ήταν διοικητής σε πρώην Ελληνικά εδάφη και παραπονείτο για την κατάρα που του έτυχε να διοικεί Έλληνες:

«Ο πολιτισμός είναι ελληνική εφεύρεση, η παιδεία έχει ελληνικές ρίζες και από τις ρίζες αυτές τραφήκαμε κι εμείς σαν έθνος. Γι'αυτούς τους λόγους, είμαστε σήμερα ηθικά υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε τους Έλληνες με το σεβασμό που αρμόζει στη μεγάλη τους ιστορία».

Ο Κόϊντος όμως αντέτεινε:

«Αδελφέ μου, έχω κάνει τα πάντα! Και ελληνικά τους μίλησα και επί μακρόν συζήτησα με τους εκπροσώπους τους. Αλλά αυτοί δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους, οι μεν διαβάλλουν τους δε και όλοι μαζί κάνουν ότι μπορούν για να φανούν αφερέγγυοι και αναξιόπιστοι. Δεν είμαι βέβαιος αν μισούν τη ρωμαϊκή διοίκηση περισσότερο από ότι επιβουλεύονται ο ένας τον άλλον. Τι έχεις να πεις επ'αυτού;».

Και ο Κικέρωνας απάντησε:

«Τίποτε από αυτά που μου γράφεις δε μου κάνει εντύπωση. Ναι, δυστυχώς, εδώ και πολύν καιρό ο χαρακτήρας των Ελλήνων διαμορφώνεται από την πολιτική τους υποτέλεια παρά από τις παραδόσεις του ένδοξου παρελθόντος τους. Πολλοί από αυτούς έχουν γίνει καιροσκόποι και κόλακες και, όπως διαπίστωσες και μόνος σου, ενώ έχουν ισχνή αίσθηση της σύγχρονης πολιτικής τους κατάστασης, διατηρούν ακέραιη την ικανότητά τους να πλατειάζουν και να θεωρητικολογούν με τον πιο άκαιρο τρόπο. Υπήρξα κι εγώ ο ίδιος, αποδέκτης της ελληνικής επιπολαιότητας και δουλοπρέπειας. Απλώς από έναν ενστικτώδη σεβασμό στο λαμπρό παρελθόν τους προσπαθώ να τους κατανοώ και να πορεύομαι ανάλογα».

Αντιλαμβάνεστε φαντάζομαι τη διαχρονικότητα αυτών των επιστολών που γράφτηκαν πριν από 2000 χρόνια!! Φυσικά τη «ζημιά» την έκανε ο Κικέρωνας, άθελά του, αφού τα «παιδιά» του Κικέρωνα στη Δύση, ενθυμούνται για αιώνες πολλούς τα λόγια του σπουδαίου Ρωμαίου ρήτορα και φιλοσόφου όταν αναφέρονται στην Ελλάδα και τους Έλληνες. Οι μεγάλοι Ευρωπαίοι φιλέλληνες του 18ου και 19ου αιώνα έδειξαν μεγαλύτερη συμπάθεια και κατανόηση για τους «ραγιάδες» της Τουρκοκρατίας και νοσταλγούσαν το ένδοξο ελληνικό παρελθόν με τον ίδιο τρόπο που το νοσταλγούσε και ο Κικέρωνας πριν 1800 χρόνια!!

Τι καταφέραμε λοιπόν ανά τους αιώνες; Σπαταλήσαμε ένα σπουδαίο πολιτιστικό κεφάλαιο με μεγάλη ευκολία, ενώ δεν καταφέραμε ποτέ να σταθούμε στο ύψος της λαμπρής προγονικής μας κληρονομιάς. Συνεχώς βαυκαλιζόμαστε με τα στρεβλά ιδεολογήματα ενός μεγαλείου που είχε ξεθωριάσει πριν καλά καλά γεννηθεί ο Ιησούς! Δε χρειάζεται να κάνω καμία ιστορική αναδρομή αφού τα περισσότερα είναι γνωστά. Οι βυζαντινές φαυλότητες, οι εμφύλιοι σπαραγμοί κατά τη διάρκεια του εθνικοαπελευθερωτικού μας αγώνα, οι φατριαστικές αντιλήψεις που οδήγησαν στη Μικρασιατική Καταστροφή, ο μεγάλος Εμφύλιος, οι πολιτικοί διωγμοί, η Χούντα κλπ. Μετά λοιπόν από μια σχετικά ήρεμη Μεταπολίτευση επιστρέψαμε πανηγυρικά στο «Τις πταίει;» του Τρικούπη και το «Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;» του Καραμανλή. Είναι πραγματικά απορίας άξιον πως καταφέρνουμε και βγάζουμε τα μάτια μας μόνοι μας. Χύνουμε πάντα την καρδάρα με το γάλα κι έπειτα κατηγορούμε την κατσίκα ότι την κλώτσησε!

Κοιτάξτε, ότι ήταν να ειπωθεί ειπώθηκε, τουλάχιστον από εμένα. Τα έχω γράψει πολλές φορές και πολύ αναλυτικά μάλιστα. Συνοψίζοντας λοιπόν έχω να πω τα εξής. Δεν υπάρχει καμία σωτηρία όσο βαδίζουμε σε αυτό το μονοπάτι όσο δηλαδή επιμένουμε να συντηρούμε μούμιες στη φορμόλη. Άλλο η αγάπη για το παρελθόν και άλλο η παρελθοντολαγνεία. Εμείς έχουμε την αταλάντευτη πεποίθηση την οποία καλλιεργούμε μετ'επιτάσεως μάλιστα, ότι όλος ο κόσμος μας χρωστά! Τους δώσαμε τα φώτα και αυτοί τολμούν να μας χρεώνουν το ρεύμα; Αφού λοιπόν τα έκαναν όλα ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης και η παρέα τους εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να εμφανιζόμαστε κατά καιρούς στην πόρτα της Ευρώπης και να λαμβάνουμε τα δέοντα, τα πνευματικά μας δικαιώματα δηλαδή. Από εκεί και πέρα ακολουθεί το ουζάκι μας, το ταβλάκι μας, τα ξενύχτια μας, το αραλίκι μας ενώ οι «ξενέρωτοι» Ευρωπαίοι είναι υποχρεωμένοι να μας τα «σκάνε». Άκου να τους χρωστάμε κιόλας; Αφού λοιπόν μας συμπεριφέρονται έτσι θα φύγουμε κι εμείς από το κοινό νόμισμα και θα ζήσουμε μόνοι μας με τις πατατούλες, τις ελίτσες και τα χωραφάκια μας.

Άλλωστε δεν έχουμε ανάγκη κανέναν αφού διαθέτουμε μια ανταγωνιστική οικονομία, βαριά βιομηχανία, πρωτοποριακή έρευνα σε όλους τους τομείς, ισχυρή παραγωγική βάση, εξειδικευμένο προσωπικό, ευέλικτο δημόσιο τομέα, μηδενική γραφειοκρατία, ανύπαρκτη μαύρη οικονομία, έχουμε έφεση στη διαφάνεια, τη λογοδοσία αλλά και την τιμιότητα, ενώ το χαρακτηριστικό μας γνώρισμα είναι η ανιδιοτελής συναδελφικότητα πάνω και πέρα από συντεχνιακές αντιλήψεις και μικροκομματικά συμφέροντα. Κυρίως όμως διαθέτουμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που εδράζεται στις αξίες της κριτικής και ρηξικέλευθης σκέψης, της ενδελεχούς ανάλυσης και της σύγχρονης προσέγγισης των εξαιρετικά καυτών θεμάτων που απασχολούν την ανθρωπότητα. Με αυτά και μόνο είμαστε η ηγέτιδα δύναμη του Δυτικού κόσμου. Γι'αυτό και μας ζηλεύουν, μας επιβουλεύονται και θέλουν να μας καταστρέψουν! Θέλουν να αρπάξουν το καλύτερο χωράφι στη Μεσόγειο. Σκεφτείτε μόνο ότι αν πετάξεις ένα αποτσίγαρο από το ferry boat που πηγαίνει στη Ζάκυνθο θα λαμπαδιάσει όλο το Ιόνιο! Τόσο πετρέλαιο έχει από κάτω. Θέλουν να διαιρέσουν ένα λαό που ζει ειρηνικά, με σταθερές αξίες, χωρίς να δίνει σημασία στα Abercrombie και τις (μαϊμουδένιες) Louis Vuitton. Ένα λαό που σέβεται τους νόμους, σκέπτεται πάντα τους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα και παρκάρει μόνο όπου του επιτρέπει η κείμενη νομοθεσία, που χαμογελά το πρωί στο λεωφορείο στον συμπαθή αλλόφυλο/αλλόθρησκο που τολμά να χρησιμοποιεί και αυτός τα δημόσια μέσα συγκοινωνίας και όλα αυτά παρόλο που με την παρουσία του στη χώρα μας έχει «μολύνει» αυτή την «καθαρή» κοινωνία ενώ ως πολιορκητικός κριός ήρθε να διαλύσει την αγαστή μας συνύπαρξη, να συνταράξει το αξιακό μας σύστημα (βλ. φράουλες Μανωλάδας) και να ενσπείρει τη διχόνοια σε μια κοινωνία που πάντα ομονοεί και λύνει τα προβλήματά της μόνο με το διάλογο.

Αγαπητοί μου, ζούμε εδώ και αιώνες στον όμορφο κόσμο των ψευδαισθήσεων. Τα τελευταία χρόνια όμως το γνωρίζουμε κιόλας. Το αποδεχτήκαμε και το μετατρέψαμε σε μια εμετική πραγματικότητα. Βάζουμε το κεφάλι στην άμμο και όντως πιστεύουμε ότι δε μας βλέπει κανείς. Αφού δε βλέπουμε εμείς το πρόβλημα αυτό δεν υπάρχει. Το συλλογικό μας ασυνείδητο έχει μεταμορφωθεί σε μια ενσυνείδητη παρακμή, μια αηδιαστική παραίτηση. Άνθρωποι-σκιές παραδέρνουν χωρίς πυξίδα, σκοπό και στόχο. Μια ολόκληρη γενιά νέων βλέπει τα όνειρά της να εξαφανίζονται και την πόρτα του μέλλοντος ερμητικά κλειστή καθώς προσπαθεί μάταια να αντλήσει δυνάμεις και να βρει κουράγιο στα motivational quotes του facebook. Οι μεγαλύτεροι το γύρισαν ξαφνικά στην αξία των απλών πραγμάτων στη ζωή... Το τιτίβισμα του χελιδονιού το πρωί, το πέταγμα της ακρίδας στον κάμπο, η αίσθηση του καρπουζιού στο στόμα και άλλα τέτοια παρανοϊκά. Ρε πάτε καλά; Λίγδωσε το άντερο για μερικά χρόνια και πήγατε να κατακτήσετε τον κόσμο; Με τι κότσια; Με ποια εφόδια ακριβώς; Με τα δάνεια και τις αρπαχτές; Αναθρέψατε μια γενιά παιδιών με τα έτοιμα και τα δανεικά και την κάνατε να πιστέψει ότι θα γίνει Naomi Campbell, Brad Pitt και Michael Jordan! Αντί να τους μάθετε καμιά τέχνη θελήσατε να φτιάξετε μια στρατιά από γιατρούς και δικηγόρους, το παιδί σας ήταν αιώνιος φοιτητής κι εσείς λέγατε στη θεία Κούλα ότι ο καθηγητής του τον ετοιμάζει για μεταπτυχιακά στο Harvard. Μάθατε τα παιδιά να φοβούνται τα πάντα, να είναι καχύποπτα, να μην εμπιστεύονται κανέναν και αυτό συνέβη γιατί η περίφημη δεμένη ελληνική οικογένεια ήταν μια φενάκη, μια οικογένεια Χωραφά που κρατιόταν φαινομενικά ενωμένη όσον καιρό ήταν αποκλεισμένη από τον υπόλοιπο κόσμο με την ΕΡΤ και την ΥΕΝΕΔ και τους περιορισμούς ακόμη και στην εισαγωγή μπανάνας! Το δε εκπαιδευτικό μας σύστημα βρισκόταν και βρίσκεται ακόμη παγιδευμένο ανάμεσα στις Συμπληγάδες Πέτρες των εθνοφυλετικών ιδεοληψιών από τη μία και των ψευδο-επαναστατικών θεωριών από την άλλη. Όσο τα παιδιά συνήθιζαν να βλέπουν τους πατεράδες και τις μανάδες τους να βυθίζονται στην παρακμή της μπουζουκερί και την πολιτική και την κοινωνική σκηνή βουτηγμένη στη διαφθορά, την ανικανότητα, την αναξιοκρατία, τη σκοπιμότητα, τη θρησκοληψία και τη μισαλλοδοξία, τόσο αυτά μεταμορφώνονταν σε πανίσχυρα zombies ανίκανα πια να ξεχωρίσουν ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό.

Έτσι βρεθήκαμε στο ξέφωτο μιας αποκρουστικής δυστοπίας περιμένοντας τα τέρατα στην άλλη πλευρά της πεδιάδας. Ακούμε τους βρυχηθμούς, βλέπουμε κάτι σκιές να κινούνται άτσαλα και αντί να αποδεχτούμε την κατάσταση και να επινοήσουμε όλοι μαζί ένα σχέδιο αντιμετώπισης του κινδύνου λειτουργούμε σαν μια άμορφη μάζα, τσακωνόμαστε μεταξύ μας, αφήνουμε το δήμαρχο να σκορπά τον τρόμο με τις τσιρίδες του, τον παπά να καλεί τους πιστούς σε μετάνοιες και να περιμένει το Θεό να κάνει το θαύμα του, κάποιους να λένε ότι τα τέρατα θα φύγουν από μόνα τους και όλα θα γίνουν όπως πριν και κάποιους άλλους να μοιρολογούν και να ψάχνουν για αποδιοπομπαίους τράγους... Τα τέρατα όμως δε θα πάψουν να βρυχώνται. Η επιβίωση της κοινωνίας μας θα κριθεί από την ετοιμότητα και την αποτελεσματικότητά της. Και στην περίπτωσή μας, όπως λέει γλαφυρά και ο μεγάλος Κάρολος Ντίκενς δια στόματος του Πνεύματος των Φετινών Χριστουγέννων στο γερο-Σκρουτζ όταν εκείνος το ρωτά αν θα ζήσει τελικά ο άρρωστος μικρούλης Τιμ: «Αν δεν αλλάξει τίποτα στο μέλλον, τότε κανένα από τα αδέρφια μου τ’αγέννητα ακόμη (εννοεί τα μελλοντικά Χριστούγεννα) δε θα βρει εδώ τον μικρούλη Τιμ».

Είναι σαφές ότι με το σημερινό εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι ανθρωπίνως αδύνατο να διαμορφώσουμε και ένα στιβαρό αξιακό σύστημα. Και η κρίση αντί να μας ενώνει μας απομακρύνει. Δυστυχώς τώρα αναδεικνύονται οι αδυναμίες μας σε όλο τους το μεγαλείο. Όσο λοιπόν δε γνωρίζουμε ποιος είναι και τι έπραξε για την ανθρωπότητα ο Albert Schweitzer, όσο η μοναδική μας έγνοια σε τούτο τον τόπο θα είναι οι (κουτσουρεμένες) καλοκαιρινές μας διακοπές στο Κακοσάλεσι, όσο ο ωχαδερφισμός έχει γίνει δόγμα, όσο η κλασσική μουσική μας θυμίζει κηδεία, όσο δεν έχουμε καμία αίσθηση του τι συμβαίνει πέρα από την αυλή μας, όσο η συνωμοσιολογία γίνεται ευαγγέλιο και όσο η ημιμάθεια και η αμορφωσιά είναι τίτλος τιμής (εγώ έμαθα τη ζωή στο πεζοδρόμιο, τι να μου πουν οι επιστήμονες και τα βιβλία) τότε όπως βροντοφωνάζει το Πνεύμα των Φετινών Χριστουγέννων τραβώντας το μανδύα του και δείχνοντας στον τρομοκρατημένο πια Σκρουτζ δύο μικρά και εξαθλιωμένα παιδάκια που ήταν γαντζωμένα πάνω του:

 «Άνθρωπε! Κοίταξέ τα!».

«Είναι τα παιδιά σου, Πνεύμα;» τραύλισε με κόπο ο Σκρουτζ.

«Είναι τα παιδιά των Ανθρώπων», απάντησε το Πνεύμα κοιτάζοντας τα δύο αποκρουστικά πλάσματα στα πόδια του.

«Και γαντζώθηκαν πάνω μου, για να ξεφύγουν από τους πατεράδες και τις μανάδες τους. Αυτό το αγόρι είναι η Αμορφωσιά. Κι αυτό το κορίτσι η Φτώχεια. Να φυλάγεσαι κι από τα δύο. Μα πιο πολύ από το αγόρι. Γιατί στο μέτωπό του είναι γραμμένη η καταδίκη».

Βία, ανεργία και αποσύνθεση...

Δε θα πω πολλά γιατί κατά καιρούς τα έχω γράψει στο blog μου. Μια παρατήρηση θέλω να κάνω σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις σε κοινωνία και οικονομία. Δυστυχώς η κατάσταση δεν εμπνέει καμία εμπιστοσύνη. Πήραμε πάλι μια παράταση από τους δανειστές μας ώστε να «φτιάξουμε τα του οίκου μας» και αντί να ομονοήσουν πολιτικές δυνάμεις και κοινωνικοί εταίροι καθιερώνοντας ένα εθνικό μορατόριουμ ώστε να σωθεί η χώρα, αυτό που παρακολουθούμε είναι ένα κρεσέντο βίας και ανομίας. Η κυβέρνηση παίζει με τη φωτιά προσπαθώντας μεν να εφαρμόσει το νόμο αλλά καταφεύγοντας σε ακραίες ενέργειες βίας που δυναμιτίζουν το ήδη πολωμένο κλίμα. Καθημερινά παρακολουθούμε συγκρούσεις των ΜΑΤ με τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας οι οποίες βέβαια αρνούνται να συναινέσουν σε βίαιες και απότομες αλλαγές. Η αντιπολίτευση προσπαθεί να αποκομίσει τα όποια πολιτικά οφέλη πρωτοστατώντας σε όλες ανεξαιρέτως τις κινητοποιήσεις ενώ η κοινωνία χάσκει αποχαυνωμένη και παγιδευμένη σε μια διελκυστίνδα μεταξύ δύο άκρων. Εν τω μεταξύ η επίσημη ανεργία σκαρφάλωσε στο 27% και φαίνεται ότι τους επόμενους μήνες θα σπάσει το φράγμα του 30%! Αυτό το νούμερο είχαν πιάσει μόνο η Αμερική μετά το μεγάλο κραχ του 1929 αλλά και η μεσοπολεμική Γερμανία λίγο πριν την άνοδο του Ναζισμού.

Είναι γνωστό ότι η μακροχρόνια ανεργία όχι μόνο διαρρηγνύει τον κοινωνικό ιστό αλλά υπονομεύει και την οικονομία. Αν δεν αναστραφεί σύντομα αυτό το θανάσιμο σπιράλ ύφεσης και ανεργίας τότε οι εξελίξεις στο κοινωνικό μέτωπο θα είναι ραγδαίες επί τα χείρω φυσικά. Μία ολόκληρη γενιά νέων βλέπει τα όνειρά της να εξαφανίζονται και την πόρτα του μέλλοντος κλειστή επ' αόριστον ενώ ένας στους τρεις Έλληνες βρίσκεται πλέον κάτω από το όριο της φτώχειας. Προσωπικά δε βλέπω φως γιατί η κοινωνία παραδέρνει ταλαιπωρημένη, εξαντλημένη και απογοητευμένη από την αναποτελεσματικότητα των εκάστοτε κυβερνήσεων να χειριστούν την κρίση. Το πρόβλημα επιδεινώνεται από την οικονομική δυσπραγία πολλών χωρών της Ευρώπης, την ασυνεννοησία μεταξύ του δημοσιονομικά υγιούς Βορρά και του καταχρεωμένου Νότου αλλά και την έλλειψη ευρωπαϊκής ηγεσίας με τόλμη και όραμα. Εδώ στην Ελλάδα η παραοικονομία, η διαφθορά, η ανομία και η έλλειψη λογοδοσίας ζουν και βασιλεύουν τρία ολόκληρα χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης. Μόνιμα υποζύγια ο ιδιωτικός τομέας, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι ενώ η ολοκληρωτική διάλυση της μεσαίας τάξης, δηλαδή της ραχοκοκαλιάς κάθε υγιούς οικονομίας, είναι πια πολύ κοντά. Δεν μπορώ να φανταστώ πως θα ξεφύγουμε από αυτό το τέλμα. Είναι απορίας άξιον ότι συνεχίζουμε να σερνόμαστε σε έναν αποπνικτικό βάλτο και μάλιστα έχω πλέον την πεποίθηση ότι έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε και την αποφορά του. Δεν είναι λοιπόν μακριά η εποχή που θα μάθουμε να ζούμε όπως τα κράτη της Βόρειας Αφρικής τα οποία συνήθισαν τα νεο-αποικιακά καθεστώτα που ανέλαβαν την τύχη των χωρών αυτών μετά την ανεξαρτησία τους από τις ξένες δυνάμεις και τώρα κινούνται μεταξύ σφύρας και άκμονος πελαγοδρομώντας ανάμεσα στην ανέχεια και την απαξίωση και ψάχνοντας ταυτότητα, προσανατολισμό και προορισμό.

Δυστυχώς οι παθογένειες του συστήματος είναι βαθιά εμπεδωμένες και πολύ δύσκολα θα εκριζωθούν. Εδώ χρειάζεται ένα μεγαλόπνοο αλλά ταυτόχρονα ρεαλιστικό αναπτυξιακό σχέδιο με έμφαση στη διαφάνεια και τις διαρθρωτικές αλλαγές. Ποιος όμως είναι αυτός που θα ηγηθεί αυτής της προσπάθειας; Αυτοί που μας έφεραν ως εδώ είναι ικανοί και έχουν τη θέληση να αναστρέψουν την πορεία προς την καταστροφή; Εκείνοι που ετοιμάζονται να μας κυβερνήσουν έχουν συναίσθηση της σοβαρότητας και της πολυπλοκότητας των προβλημάτων ή ετοιμάζονται και αυτοί να ζεστάνουν καρέκλες; Και τέλος εμείς ως κοινωνία είμαστε έτοιμοι να συναινέσουμε σε αλλαγές και τομές που θα αλλάξουν μια για πάντα τον τρόπο ζωής που ξέραμε ως τώρα; Πολύ φοβάμαι ότι έως ότου απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα θα ζούμε τον αργό και βασανιστικό θάνατο μιας κοινωνίας της οποίας το πρόσωπο έχει ήδη αρχίσει να παραμορφώνεται...

Απογοήτευση... Ελπίδα!

Είναι σαφές ότι αυτό το ζοφερό κλίμα μέσα στο οποίο ζούμε καθημερινά μας επηρεάζει βαθύτατα σαν κοινωνία. Όλοι γνωρίζουμε τις παθογένειες του συστήματος και γι'αυτό έχουμε πάψει πια να ελπίζουμε. Είναι πραγματικά δύσκολο να αναστραφεί η κατάσταση μιας και το πρόβλημα δεν είναι αμιγώς οικονομικό. Η οικονομική δυσπραγία ήταν απλώς ο καταλύτης, το τελευταίο φύλλο συκής πρίν αναδειχθεί το χαοτικό «μεγαλείο» της καταβαράθρωσης θεσμών και αξιών στον τόπο μας. Όσο δεν πιάνουμε το κουβάρι από την αρχή, όπως έκαναν για παράδειγμα οι καθημαγμένες από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανία και Ιαπωνία, όσο δεν είμαστε ικανοί να διαχωρίσουμε τη διαφορά προσώπου από το θεσμό, όπως κάνουν για παράδειγμα οι Αμερικανοί με το θεσμό της προεδρίας και όσο η Παιδεία μας είναι έρμαιο άθλιων συντεχνιακών παρατάξεων με φατριαστικές αντιλήψεις, τότε δε θα δούμε ΠΟΤΕ φως στο τούνελ. Μας περιμένει μια οικονομική και κοινωνική Κοσοβοποίηση, ένας αργός θάνατος και μια θλιβερή κατρακύλα προς την εθνική και πολιτιστική απαξίωση.

Τούτων λεχθέντων, θα ήθελα να προσθέσω και το εξής. Όσοι από εμάς εξακολουθούν να διαθέτουν ισχυρά ψυχικά αποθέματα τα οποία «συγκεντρώθηκαν» με τον καιρό στην αποθήκη της ψυχής μας, για παράδειγμα χαρούμενα παιδικά χρόνια, καλές σπουδές, δημιουργικές δουλειές, ευχάριστες καλοκαιρινές αναμνήσεις, καρδιακοί φίλοι, ζεστά Χριστούγεννα, μεγάλοι έρωτες, αξέχαστα ταξίδια, εκπλήρωση κάποιων ονείρων και επιθυμιών και τόσα άλλα, τότε είναι βέβαιο ότι θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τη λαίλαπα που έρχεται με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Θα μάθουμε να ζούμε ουσιαστικότερα και να απολαμβάνουμε τις ξεχωριστές στιγμές, να ρουφάμε το μεδούλι από τη ζωή, να πέφτουμε αλλά να σηκωνόμαστε και πάνω από όλα να πορευόμαστε με αξιοπρέπεια και αγάπη. Έτσι θα μάθουμε να ξεχωρίζουμε τι έχει αξία στη ζωή και τι όχι. Να θυμάστε ότι η αληθινή αγάπη είναι απείρως δυνατότερη από το μίσος και η ελπίδα δεν πεθαίνει ΠΟΤΕ ιδιαίτερα όταν έχουμε ένα σκοπό στη ζωή μας τον οποίο όμως να υπηρετούμε με αταλάντευτη πίστη, σιδερένια θέληση και πάθος!

Zombieland…

Σας ξενίζει ο τίτλος του άρθρου; Θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως. Είμαστε zombies και δεν το έχουμε πάρει ακόμη χαμπάρι. Περιφερόμαστε σαν τους χαρακτήρες του Lost σε μια ξεχασμένη νησίδα, στην άκρη της Μεσογείου, και δεν έχουμε καταλάβει ότι είμαστε κλινικά νεκροί. Η χώρα μας μοιάζει με τον Μπέρνυ από την κωμωδία «Τρελό Σαββατοκύριακο στου Μπέρνυ» στην οποία οι ήρωες της ταινίας μεταχειρίζονται, για ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο, το πτώμα του σα μαριονέτα ώστε όλοι να πιστεύουν ότι ζει και είναι καλά! Τι θέλω να πω μ'αυτό;

Εξακολουθούμε να στρουθοκαμηλίζουμε ακόμη και τώρα. Χωρίς να έχουμε κάνει το παραμικρό πιστεύουμε στο ελληνικό θαύμα και απλώς περιμένουμε να συμβεί. Μπλοφάρουν οι δανειστές μας και δε θα μας διώξουν ποτέ από την Ευρωζώνη, η ανάπτυξη είναι θέμα μηνών, θα μας χαρίσουν τα χρέη και άλλα τέτοια φαιδρά ακούμε συνεχώς. Αντί να ενωθούμε σα μια γροθιά ώστε να αντιμετωπίσουμε την κρίση με παρρησία και θάρρος, το ρίξαμε στο νέο δίπολο. ΝΔ και Σύριζα στα μαρμαρένια αλώνια! Η γελοιότητά μας έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Και ξεκινώ με μερικά απλά πραγματάκια.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με επίσημες έρευνες, το 85% των φόρων καταλήγουν σε παράνομους διορισμούς, απίστευτες σπατάλες και μίζες. Ο υπερτροφικός και δυσλειτουργικός Δημόσιος τομέας διατηρείται ανέπαφος και δεν υπάρχει καμία πρόθεση να πειραχτεί. Ο Τσίπρας θα διορίσει κι άλλους, ο Βενιζέλος δε θα απολύσει κανέναν και ο Σαμαράς θα συνεχίσει να μισθοδοτεί τους υπαλλήλους των οργανισμών που θα κλείνουν, για 3 ακόμη χρόνια!! Παράνοια σε όλο της το μεγαλείο. Εν τω μεταξύ οι ιδιωτικοί υπάλληλοι πετιούνται στο δρόμο σε χρόνο dt, η φοροδιαφυγή έχει χτυπήσει κόκκινο, η σπατάλη συνεχίζεται, ενώ η διαφθορά και η διαπλοκή βασιλεύουν. Ο πολίτης αυτής εδώ της χώρας παρασύρεται από τα καθρεφτάκια και τις βαρύγδουπες υποσχέσεις γιατί ακόμη περιμένει από τον πολιτικό να τον «τακτοποιήσει» εις βάρος του συμπολίτη του. Ο πολιτικός πολιτισμός μας ήταν, είναι και θα παραμείνει στο ναδίρ γιατί ο σκοπός του Έλληνα πολίτη είναι πρωτίστως η συναλλαγή με το σύστημα και όχι η βελτιστοποίησή του.

Είχαμε άλλωστε ποτέ ένα κράτος που να προάγει την ισονομία, τη συμμετοχική δημοκρατία, το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, τη συμπόνοια και το σεβασμό στους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα, την ανεξιθρησκεία, την ανοχή στη διαφορετικότητα, την περιβαλλοντική συνείδηση, τις αρετές της άμιλλας και της αμοιβαιότητας, την αξιοκρατία, την ευθυκρισία; Το ερώτημα είναι ρητορικό φυσικά…

Το συμπέρασμα είναι πως ακόμη και χωρίς μνημόνιο θα πρέπει να κόψουμε κράτος και να πουλήσουμε κάποια περιουσιακά στοιχεία, να πατάξουμε τη φοροδιαφυγή, να επιβάλλουμε παντού πόθεν έσχες, να χτυπήσουμε την τερατώδη γραφειοκρατία και να σταματήσουμε την καχυποψία προς τα ξένα επενδυτικά κεφάλαια μέχρι να ορθοποδήσουμε σαν οικονομία. Με ύφεση της τάξης του 5-6%, με τις ελάχιστες εναπομείνασες σημαντικές ελληνικές επιχειρήσεις έτοιμες να φύγουν εκτός Ελλάδος, με το γραφειοκρατικό τέρας του δημοσίου αλώβητο και τη διαφθορά ακμάζουσα, κανένα χρέος δεν είναι βιώσιμο, ούτε καν το μηδενικό. Αν δεν αποδομηθεί αυτό το λαϊκίστικο μοντέλο συντεχνιακών και μικροκομματικών αντιλήψεων δεν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα για αναστροφή ούτε καν δια της βίας.

Έχω πει επανειλημμένως ότι όταν πιάσεις πάτο δε σημαίνει απαραίτητα ότι θα αρχίσεις να ανεβαίνεις κιόλας. Μπορεί να μείνεις εκεί για πάντα. Και εμείς δεν έχουμε πιάσει ακόμη πάτο. Θα πάμε πολλά χρόνια πίσω ενώ θα υποβαλλόμαστε σε συνεχή και εξουθενωτικά μέτρα τα οποία και θα αφανίσουν σταδιακά τη μεσαία τάξη. Βέβαια οι αντοχές της κοινωνίας είναι λίγες οπότε θα κινούμαστε διαρκώς μεταξύ περιστασιακών, αστικών μίνι-εξεγέρσεων και πλήρους αποχαύνωσης και μοιρολατρείας. Η μαύρη οικονομία, η διαφθορά και οι ανισότητες θα γιγαντωθούν και φυσικά θα την πληρώνουν πάντα οι έντιμοι και τα κορόιδα! Αυτή θα είναι η εξέλιξη για την επόμενη δεκαετία χωρίς να αποκλείω και το ατυχές συμβάν της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας και βίαιης επιστροφής στην Αλβανία του '50!! Αν συνεχίσουμε σε αυτό το ολισθηρό μονοπάτι οι καλύτεροι και οι εξυπνότεροι θα φύγουν με βήμα ταχύ προς άλλες πολιτείες…

Η κατάσταση δεν αναστρέφεται με τα λόγια. Η καταβαράθρωση αρχών και αξιών, η συστηματική απαξίωση των θεσμών και η έλλειψη σεβασμού στους νόμους τους κράτους, μας έφεραν στο απροχώρητο. Ακόμη και τώρα όμως δε λέμε να βάλουμε μυαλό. Κινούμαστε στη χαοτική διελκυστίνδα μεταξύ παροιμιώδους ανικανότητας και άκρατου λαϊκισμού ενώ με χαρά παίρνουμε και πάλι θέση σε αντίπαλα στρατόπεδα. Ψηφίζουμε «ανακυκλωμένα υλικά» και δεν εμπιστευόμαστε τίποτε το καινούργιο. Αναζητούμε «Μεσσίες» και σωτήρες χωρίς να κουνήσουμε το δάχτυλό μας. Έχουμε καταντήσει γραφικοί και μοιρολάτρες. Πολύ λογικά λοιπόν η Ευρώπη πράγματι κάποια στιγμή θα μας «ξεράσει» σα χαλασμένο kebab, όπως πολύ δηκτικά ανέφερε ό δημοσιογράφος του BBC, Jeremy Paxman.

Είναι κρίμα, πολύ κρίμα. Τα όνειρα μιας ίσως και δύο γενεών απειλούνται με ολοκληρωτική εξαφάνιση. Χρειαζόμαστε ένα όραμα και διάθεση για πρόοδο ώστε να κάνουμε το θαύμα. Μπορεί όντως η ομαδική δουλειά, το δημιουργικό πνεύμα, η φιλομάθεια, η άμιλλα και ο σεβασμός σε αρχές και αξίες να ήταν αρετές που γεννήθηκαν εδώ. Όμως στον ίδιο ακριβώς τόπο «θάφτηκαν» και λησμονήθηκαν επί μακρόν. Δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ αυτό το παραμύθι. Κάποια στιγμή θα την πατήσουμε σαν τον ψεύτη βοσκό με τα πρόβατα, από το μύθο του Αισώπου, αλλά τότε θα είναι πολύ αργά. Η χώρα μας θυμίζει τον «Τιτανικό». Ξέρετε όμως τι είναι να είσαι επιβάτης του Τιτανικού, να βλέπεις το παγόβουνο να πλησιάζει επικίνδυνα, στην πλώρη να υπάρχει μια πινακίδα που να λέει «Ζητείται καπετάνιος» κι εσύ να τσακώνεσαι με τους συνεπιβάτες για το ρεπερτόριο της ορχήστρας; Οπότε το μόνο που μένει να πω πια είναι: Good luck zombieland!